तसवीर यारों की!

देखता हूं जब भी तसवीर यारों की,
देखके अक्सर खयाल ये आये;
काश ये जीवन भी तसवीर बने और
वक्त उसीमें थम सा जाये।
बिछडे हैं जो भी नये पुराने
सारे वो दोस्त भी वहीं आ जाये।
सजते रहे सदा महेफिलों के दौर
अपने करीब कोई ग़म न आये
बाँध लूं वक़्त को उसी एक पलमें
ताकि हाथों से वक़्त फिसल न जाए
लेकिन सोचने से वक़्त कहाँ रुकता है?
समय का पहिया तो चलता ही जाए
आज और कल की भाग-दौड़ में
जीवन की शाम कहीं ढल ना जाए
तस्वीरे यार का क्या करी जब
दीदारे यार हम कर न पाए
गले लगा लेना जब भी मिलो तुम
जीवन में जाने कब क्या हो जाए
मिलाना जरुरी है दोस्तों का अक्सर
ताकि दोस्ती की डोर कहीं टूट ना जाए

બાળપણની કવિતા..!

પાટીમાં ઘૂંટેલા દિવસો યાદ કરાવીને સમય કરે છે છણકો,
બાળપણના એ દિવસોને સ્હેજ અડું ત્યાં થાતો મોટો ભડકો...
લીટાવાળી દિવાલો પર લટકે આખું બચપણ થઈને ફોટો,
વા થયેલા પગને હજુયે વીતી ગયેલી પળમાં મૂકવી દોટો...
દૂરબીનમાં જોયેલા દ્રશ્યો ચશ્માં થઈને આંખો સામે ઝૂકે,
હાલરડાંમાં ઓગળતી રાતોનું સપનું આવે ભૂલેચૂકે...
દિવસો વિતતા ચાલ્યા એમ જ વધતી ચાલી નેઈમપ્લેટની ઉંમર,
ઘર-ઓફિસના રસ્તા વચ્ચે પગની ઠોકર ખાતો રહેતો ઉંબર...
જન્મદિવસ તો યાદ ને સુધ્ધાં યાદ રહે છે એ દિવસનો તડકો,
યાદ નથી કે કઈ તારીખે ભૂલી જવાયું રમતાં અડકો-દડકો...!

એ પણ સાચું, આ પણ સાચું...- રાજેશ વ્યાસ 'મિસ્કીન'

રાત દિવસ કંઈ લાગે હરપળ
એ પણ સાચું,આ પણ સાચું.
અંધારે આ કેવી ઝળહળ?
એ પણ સાચું,આ પણ સાચું.
ભીતર શું ય ગયું દેખાઈ?
ભણતર સઘળું ગયું ભુલાઈ,
કહેતો ફરું છું સૌની આગળ
એ પણ સાચું,આ પણ સાચું.
અપમાનિત કે સમ્માનિત હો
બેઉ ખેલ છે, બન્ને ખોટાં.
કાં તો સ્વીકારી લે હરપળ
એ પણ સાચું,આ પણ સાચું.
સપનામાંથી જાગ્યો જ્યારે
એ પળમાં મૂંઝાયો ભારે,
અંદર-બાહર,આગળ-પાછળ
એ પણ સાચું,આ પણ સાચું.
કોઈ 'કાલ'માં શું બંધાવું?
કેવળ ખળખળ વહેતા જાવું
'મિસ્કીન' આનું નામ છે અંજળ
એ પણ સાચું,આ પણ સાચું.
કોણ અહીં કોનું કે ક્યાં લગ?
સઘળું નિશ્ચિત છતાંય લગભગ,
'મિસ્કીન' એનું નામ છે અંજળ..
એ પણ સાચું,આ પણ સાચું.

એવા વળાંક પર..- કિસન સોસા

એવા વળાંક પર હવે ઊભો છે કાફલો
અહીંથી જવાય રણ તરફ, અહીંથી નદી તરફ.
અહીંથી હું શ્વેત શ્વેત કૈં સ્વપ્ને લચી શકું
અહીંથી હું અંધકારની ખીણે ખરી શકું
અહીંથી હું ભવ તરી શકું, અહીંથી ડૂબી શકું
અહીંથી જવાય ક્ષણ તરફ, અહીંથી સદી તરફ
અહીંથી જવાય રણ તરફ, અહીંથી નદી તરફ.
અહીંથી ઉમંગ ઊડતાં અવસરમાં જઈ વસું
કે કાળમીંઢ વેદનાના દરમાં જઈ વસું
અહીંથી હું કબ્રમાં કે પછી ઘરમાં જઈ વસું
અહીંથી જવાય હમણાં તરફ, અહીંથી કદી તરફ
અહીંથી જવાય રણ તરફ, અહીંથી નદી તરફ.

I'm alive...!

When you call on me..

When I hear you breathe..

I get wings to fly..

I feel that I'm alive.

When you look at me..

I can touch the sky..

I know that I'm alive.

When you bless the day..

I just drift away..

All my worries die..

I'm glad that I'm alive.

You've set my heart on fire..

Filled me with love..

Made me a woman on clouds above..

I couldn't get much higher..

My spirits take flight..

Because I'm alive.

When you reach for me..

Raising spirits high..

God knows that I'm alive.

I'll be the one standing by..

Through good & through trying time..

& it has only begun..

I can't wait for rest of my life..

When you call on me..

When I hear you breathe..

I get wings to fly..

I feel that I'm alive.

When you reach for me..

When you bless the day..

I just drift away..

All my worries die..

I get wings to fly..

God knows that I'm alive..!

Shayarana SMS

• दीप जलते जगमगाते रहें,
  हम आपको आप हमको याद आते रहें;
  जब तक जिंदगी है दुआ है हमारी,
  आप चांद की तरह जगमगाते रहें.
• प्यार वो नहीं जिसमें जीत और हार हो,
  प्यार वो नहीं जिसमें इझहार और इन्कार हो,
  प्यार वो है जिसमें किसी की उम्मीद ना हो
  आने की, लेकिन फिरभी उसका इंतझार हो!
• रोनेसे किसी चीजको पाया नहीं जाता,
  खोनेसे किसी चीजको भुलाया नहीं जाता,
  वक्त सभीको मिलता है जिंदगी बदलने का,
  पर जीवनमें वक्तको बदलाया नहीं जाता.
• सपनोंसे दिल लगाने की आदत नहीं रही,
  हर वक्त मुस्कुराने की आदत नहीं रही,
  यह सोचकर कि कोई मनाने आएगा,
  अब हमें रुठ जानेकी आदत नहीं रही.
• तमन्ना है कि कभी वो ईकरार करे, कभी ईन्कार करे
  कभी नाराझ हो, कभी प्यार करे
  ढुंढती ही रहे दोनों की निगाहें,
  कभी हम आपका तो कभी आप हमारा इंतझार करे.
• खुले जो लब तो दुआ दे तुमको,
  हररोज नई जिंदगी खुदा दे तुमको
  अगर एक खुशीकी आरझु करो तुम,
  खुदा खुशिओं का जहां दे तुमको.
• तकदीर के खेल से निराश नहीं होते,
  जिंदगीमें कभी उदास नही होते,
  मत करना यकीन अपने हाथों की लकीरों पे,
  तकदीर तो उसकी भी होती है जिसके हाथ नहीं होते.

રસ્તો નહીં જડે તો રસ્તો કરી જવાના!

રસ્તો નહીં જડે તો રસ્તો કરી જવાના,
થોડા અમે મૂંઝાઈ મનમાં મરી જવાના!
નિજ મસ્ત થઈ જીવન આ પૂરું કરી જવાના,
બિન્દુ મહીં ડૂબીને સિંધુ તરી જવાના!
કોણે કહ્યું કે ખાલી હાથે મરી જવાના,
દુનિયાથી દિલના ચારે છેડા ભરી જવાના!
છો ને ફર્યા, નથી કંઈ દિ’થી ડરી જવાના,
એ શું કરી શક્યા છે? એ શું કરી જવાના!
મનમાં વિચાર શું છે? અવિરામ કંઈ દીપક છે,
પ્રકાશ આંધીઓમાં પણ પાથરી જવાના!
એક આત્મબળ અમારું દુઃખ માત્રની દવા છે,
હર ઝખ્મને નજરથી ટાંકા ભરી જવાના!
સ્વયં વિકાસ છીએ, સ્વયં વિનાશ છીએ,
સ્વયં ખીલી જવાના, સ્વયં ખરી જવાના!
સમજો છો શું અમોને? સ્વયં પ્રકાશ છીએ!
દીપક નથી અમે કે ઠાર્યા ઠરી જવાના!
અય કાળ! કંઈ નથી ભય, તું થાય તે કરી લે!
ઈશ્વર સમો ધણી છે થોડા મરી જવાના!
યાંત્રિક છે આ જમાનો, ફાવે છે વેગવાળા,
એ યુગ ગયા વિચારી પગલાં ભરી જવાના!
દુનિયા શું કામ ખાલી અમને મિટાવી રહી છે?
આ ખોળિયું અમે ખુદ ખાલી કરી જવાના!
- અમૃત ઘાયલ

પ્રેમાળ માણસ નથી ઓળખાતા - મરીઝ

સદીઓથી એવું જ બનતું રહ્યું છે,
કે પ્રેમાળ માણસ નથી ઓળખાતા.
સખી એને જોવા તું ચાહી રહી છે,
જે સપનું રહે છે હંમેશા અધૂરું;
પ્રીતમનો પરિચય તું માંગી રહી છે,
વિષય તારો સુંદર, કૂતુહલ મધુરું.
લે સાંભળ, એ સામાન્ય એક આદમી છે,
હૃદય એનું ભોળું, જીવન એનું સાદું;
ન ચહેરો રૂપાળો, ન વસ્ત્રોમાં ઠસ્સો,
ન આંખોમાં ઓજસ, ન વાતોમાં જાદૂ.
કવિતાના પણ એ નથી ખાસ રસિયા,
ન સંગીતમાં કંઈ ખાસ ગતાગમ છે એને;
પસંદ એ નથી કરતા કિસ્સાકહાણી,
કલાથી ન કોઈ સમાગમ છે એને.
એ મૂંગા જ મહેફિલમાં બેસી રહે છે,
છે ચૂપકીદી એની સદંતર નિખાલસ;
નથી એની પાસે દલીલોની શક્તિ,
કદી પણ નથી કરતાં ચર્ચાનું સાહસ.
જુએ કોઈ એને તો હરગિઝ ન માને,
કે આ માનવીમાં મહોબ્બત ભરી છે;
કોઈના બારામાં ન નિંદા કોઈની,
નસેનસમાં એની શરાફત ભરી છે.
જગતની ધમાલોથી એ પર રહે છે,
છે પોતાના જ રસ્તે સૂરજની માફક;
સખી તારા પ્રીતમની છે એ જ ઓળખ,
છે સૌ સ્ત્રીઓ માટે જીવન એનું લાયક.
ભિખારણની પાસે કે રાણીના પડખે,
જગા કોઈ પણ હો એ શોભી શકે છે;
પરંતુ સખી! આવી દુનિયાની અંદર,
ભલા એવા માણસને કોણ ઓળખે છે.
સદીઓથી એવું જ બનતું રહ્યું છે,
કે પ્રેમાળ માણસ નથી ઓળખાતાં.
- મરીઝ

On the occassion of "Swarnim Gujarat"

કોણ કે'છે કે નમાલી છે પ્રજા ગુજરાતની?

શૌર્યના ઈતિહાસમાં વાંચો કથા ગુજરાતની!

ગર્વ લેવા જેવી છે કંઈ કંઈ વાતો ગુજરાતની,

કઈ કહું? કઈ ના કહું? છે મોંઘી મતા ગુજરાતની.

આ અમારું ભોળું ઉર ને એ જ ભોળા ઉર મહીં,

ભોળી ભોળી ભાવનાઓ છે અહા! ગુજરાતની.

મશ્કરી મારી તમે કરશો તો હું સાંખી લઈશ,

પણ નહીં સાંખી શકું નિર્ભર્ત્સના ગુજરાતની.

રહી ગયેલી પુણ્યવંતા પૂર્વજોની એક દિ',

એષણા પૂરી અમે કરશું સદા ગુજરાતની.

આ હૃદયના ટાંકણા પર કોતરીને રાખશું,

રક્તથી જેણે જલાવી જ્યોત આ ગુજરાતની.

એ ખરા ગુજરાતીઓ બાકી બધા તો નામના,

પ્રાણથી પ્યારી કરી જેણે ધરા ગુજરાતની.

ઝાઝું તો હું શું કહું સુરભૂમિ કરતાં પણ અધિક,

વ્હાલી છે, પ્યારી છે મને આ ભોમકા ગુજરાતની.

એમની પાસેથી હું 'દિલદાર' માંગું શું બીજું?

આપજો સેવા મને કરવા સદા ગુજરાતની.

- મનહર 'દિલદાર'

Happy B'day Ahmedabad !

This poem is modified version of a message which was sent to me on the occasion of Ahmedabad's 600th b'day. I have made some necessary changes & added my personal thoughts to make it more like a poem, but essence of the poetry I have kept as it is. I can't stop myself sharing it with you. Anyone who has lived in Ahmedabad anytime, is gonna love it.
નામ ભલે છે અમદાવાદ, પણ અમેરિકા જેવી પહેચાન છે
એક લાલ દરવાજા ને બીજુ લૉ ગાર્ડન બેઉ અમારી શાન છે
મણિનગર કે માણેકચોક, કાંકરિયા કે વસ્ત્રાપુર લેક,
સી.જી. રોડ કે એસ.જી. હાઈવે આ શહેરની જાણે જાન છે
ફરકીની લસ્સી, ખાડાના દાળવડા, ઑનેસ્ટની પાંવભાજી, રુક્ષ્મણિની પાણીપુરી
નગરની ચોળાફળી ને રાયપુરના ભજીયા જગ આખામાં પ્રખ્યાત છે
બી.આર.ટી.એસ. થઈ ગઈ હવે રિવરફ્રન્ટ પણ થાય છે
એટલે જ તો શહેર અમારું 'મેગાસિટી' કહેવાય છે
એકવાર જે આવે અહીં એ અહીંનો જ થઈ જાય છે
ને છોડીને જે જાય એનેય આ શહેર ના ભૂલાય છે
મારું, તમારું, આપણા સૌનું આ "આપણું અમદાવાદ" છે
અને અહીં વસનારો પ્રત્યેક જણ "અમદાવાદી" કહેવાય છે.

બેટા, ઊડ હવે તું આગળ ! – તુષાર શુક્લ

તું છોડાવી આંગળી મારી ઊડવાને આતુર

ઉંબર, આંગણ ઓળંગીને જાવા દૂર સુદૂર.

અમે જ ખોલી’તી બારી, અમે બારણાં પણ ખોલીશું

આવ્યા ત્યારે ‘આવો’ કીધું, ‘આવજો’ પણ બોલીશું.

જીવતાં જીવતાં જે સમજાયું, એ કહેવું છે મારે

હું જાણું છું તારું જીવન, જીવવાનું છે તારે.

બેટા, આવ, બેસ પાસે

સાંભળ, જે કહું છું આજે-

કદીક લાગશે, જીવન તો છે મનગમતો તહેવાર

કદીક લાગશે, જીવન તો છે અણગમતો વહેવાર.

જીવનપથ પર મળશે હોટલ, કદીક મળશે ઘર

શું છે સગવડ, શેમાં સુખ છે, જાણવાનો અવસર.

શું હોઠ ભીંજવતું પીણું ને શું તરસ છીપવતું પાણી,

શું છે જળ ને શું મૃગજળ એ ભેદને લેવો જાણી.

અહંકાર ને અધિકારની મનડું ગૂંથે જાળ

ઉડતાં શીખવી, ઉડવા પણ દઈ, રાખીશું સંભાળ..

માંગતા ભૂલી, આપતાં શીખો, પામશો આપોઆપ

આજ નહિ તો કાલે મળશે, વાટ જૂઓ ચૂપચાપ..

જીવન મળ્યું છે જીવવા માટે, લાગણીભીનું જીવો

તૂટે ત્યાંથી તરત જોડજો, ફાટે ત્યાંથી સીવો.

સડી જાય તે કાપવું પડશે, એટલું લેજો જાણી

જાગ્યા ત્યાંથી સવાર સમજો, જીવન બને ઉજાણી.

કોઇને ગમતી રાતરાણી ને કોઇને પારિજાત

કોઇને ઢળતી રાત ગમે ને કોઇને ગમે પ્રભાત.

પોતપોતાની પસંદ માંહે, સહુ કોઈ રહેતાં મસ્ત

સૂરજ પાસે શીખવા જેવું- ઊગે તેનો અસ્ત.

સંપત્તિ ને સમૃધ્ધિ ને ધનવૈભવ છે વ્હેમ

જીવન જીવવા જેવું છે એના કારણમાં છે પ્રેમ.

બાળપણમાં લંચબૉક્સમાં મમ્મી નાસ્તો ભરતી

કદીક ભાવતું, કદીક તને ના ભાવતું એ પણ મૂકતી.

ભાવતું જોઈને હરખાતો, ના ભાવતું એ પણ ખાતો

ભૂખ લાગતી સાચી ત્યારે હાથ નહિ રોકાતો.

ગમતું અણગમતું સઘળું જે કામનું લાગ્યું મને

બેટા, એનું જીવનભાથું મેં બંધાવ્યું તને.

આભે ઊડતાં જોઈ તને બસ ! અમે તો રાજી રહેશું

અમારો છે આ દીકરો એવું ગૌરવથી અમે કહેશું.

બેટા, ઊડ હવે તું આગળ !

લખજે કદીક તું કાગળ !

મને એ જ સમજાતું નથી... - કરસનદાસ માણેક

મને એ જ સમજાતું નથી કે આવું શાને થાય છે,

ફૂલડાં ડૂબી જતાં ને પથ્થરો તરી જાય છે.

ટળવળે તરસ્યાં ત્યાં જે વાદળી વેરણ બને,

તે જ રણમાં ધૂમ મુશળધાર વરસી જાય છે.

ઘર-હીણાં ઘૂમે હજારો ઠોકરાતાં ઠેર-ઠેર,

ને ગગનચુંબી મહાલો જનસૂના રહી જાય છે.

દેવડીએ દંડ પામે ચોર મૂઠી જારના,

લાખ ખાંડી લૂંટનારા મહેફિલે મંડાય છે.

કામધેનુને મળે ના એક સૂકું તણખલું,

ને લીલાંછમ ખેતરો સૌ આખલા ચરી જાય છે.

છે ગરીબોના કૂબામાં તેલ ટીપુંય દોહ્યલું,

ને શ્રીમંતોની કબર પર ઘીના દીવા થાય છે!

કહો વાયરાને મન મૂકીને વાજો...

હૈયે ઉમંગ છે... મનગમતો સંગ છે...

પેચ રે લડાવી જુઓ, જામવાનો જંગ છે...

લાવો, લાવો, પતંગ અને માંજો...

કહો વાયરાને મન મૂકી વાજો...

આભને તેડીને ઊભી મારી પતંગ, જુઓ...

ઠમકો મારીને એનો નિખરે છે રંગ, જુઓ...

પાવલો કે ઘેંસિયો કે ચાંદેદાર આંખવાળો...

આભમાં જુઓને બાંધ્યો ધરતીએ રંગમાળો...

આભ આખું ધરતીનો પર્યાય છે...

ચારેબાજુ પતંગો દેખાય છે...

મારા પતંગના સારાવાના થાજો...

કહો વાયરાને મન મૂકીને વાજો...

સંબંધોના સરનામે જામવાની ઓર મઝા,

પાડોશીના પતંગોને કાપવાની ઓર મઝા...

ખેંચીને કાપશું, ક્યાંક ઝોલ નાખી રાખશું,

ઢીલ છોડી સામેવાળાને હંફાવશું...

પ્રેમપત્રો આકાશને લખાય છે...

કેવી ઉત્તરાયણ ઉજવાતી જાય છે...

જોને, ધાબા પર થાય છે અવાજો...

કહો વાયરાને મન મૂકીને વાજો...

ગુજારે જે શિરે તારે...- બાલશંકર કંથારિયા

ગુજારે જે શિરે તારે જગતનો નાથ તે સહેજે,

ગણ્યું જે પ્યારું પ્યારાએ અતિ પ્યારું ગણી લેજે.

દુનિયાની જૂઠી વાણી વિષે જો દુઃખ વાસે છે,

જરાયે અંતરે આનંદ ના ઓછો થવા દેજે.

કચેરી માંહી કાજીનો નથી હિસાબ કોડીનો,

જગતકાજી બનીને તું વહોરી ના પીડા લેજે.

જગતના કાચના યંત્રે ખરી વસ્તુ નહીં ભાસે,

ન સારા કે નઠારાની જરાયે સંગતે રહેજે.

સહેજે શાંતિ સંતોષે સદાયે નિર્મળ ચિત્તે,

દિલે જે દુઃખ કે આનંદ કોઈને નહીં કહેજે.

વસે છે ક્રોધ વેરી ચિત્તમાં તેને તજી દેજે,

ઘડી જાયે ભલાઈની મહાલક્ષ્મી ગણી લેજે.

રહે ઉન્મત્ત સ્વાનંદે ખરું એ સુખ માની લે,

પીએ તો શ્રી પ્રભુના પ્રેમનો પ્યાલો ભરી લેજે.

કટુ વાણી સુણે જો કોઈની, વાણી મીઠી કહેજે,

પરાઈ મૂર્ખતા કાજે મુખે ના ઝેર તું લેજે.

અરે પ્રારબ્ધ તો ઘેલું રહે છે દૂર માંગે તો,

ન માંગે દોડતું આવે ન વિશ્વાસે કદી રહેજે.

કવિરાજા થયો શી છે પીડા તને કાંઈ?

નિજાનંદે હંમેશા 'બાલ'મસ્તીમાં મઝા લેજે.

-બાલશંકર કંથારિયા

તું મારું સપનું છે બેટા, તું મારી સચ્ચાઈ!

તું મારું સપનું છે બેટા, તું મારી સચ્ચાઈ

તું આવ્યો ને દુનિયામાં મારી ઓળખ બદલાઈ.

રખે તું ઊઠી જાય, એ બીકે બદલું નહિ હથેલી

ચડે હાથમાં ખાલી, તો યે લાગે એ ભરેલી.

શાળાના દરવાજે જ્યારે પાછું વળી તેં જોયું

કોરી આંખે, આખો દિવસ, હૈયું મારું રોયું.

તારી કૂમળી હથેળીમાંથી આંગળી મેં છોડાવી

એ ક્ષણની ભીનાશ આ મારી આંખોમાં સચવાઈ-

તું આવ્યો ને દુનિયામાં મારી ઓળખ બદલાઈ.

મને યાદ છે, પહેલીવાર હું તને લડ્યો'તો જ્યારે

તારી આંખનું આંસુ મારી આંખમાં છે અત્યારે.

એક જ સરખો ચહેરો આપણો, ઓફિસ ને શાળામાં

એકબીજાને શોધતી આંખો સમયના વચગાળામાં.

ઘરને ઝાંપે જઈ ઊભેલી આંખને મેં સમજાવી

ફરી કદી તારી આંખોમાં નહીં આંસુ રહે છલકાઈ-

તું આવ્યો ને દુનિયામાં મારી ઓળખ બદલાઈ.

કોઈને લાગતો મમ્મી જેવો, કોઈને પપ્પા જેવો

અમે ઈચ્છીએ, બનજે બેટા, તું બસ તારા જેવો.

તને ગમે જે સપનું એને કરજે તું સાકાર

અમારી ઈચ્છાઓનો તારા પર ના કોઈ ભાર.

તારા પિતા તરીકે જ્યારે કોઈ રાહે ઓળખાવી

હરખથી મારું હૈયું છલકે, હોઠ રહે મલકાઈ-

તું આવ્યો ને દુનિયામાં મારી ઓળખ બદલાઈ.

તો, પપ્પા, હવે ફોન મૂકું ?

તો, પપ્પા, હવે ફોન મૂકું ?
તમનેય મોજ જરી આવે તે થયું મને
STD ની ડાળથી ટહુકું…
હૉસ્ટેલને? હૉસ્ટેલ તો ફાવે છે… જેમકે
કાંટામાં સચવાતું ફૂલ
તોય એ તો ઊઘડે છે…રંગભર્યું મહેકે છે…
ડાળખીમાં કરે ઝૂલાઝૂલ
ફાગણના લીલા કુંજાર કોઈ ઝાડવાનું પાન
એમ કંઈ થાય નહીં સૂકું…
તો, પપ્પા, હવે ફોન મૂકું ?
મમ્મીબા જલસામાં?...બાજુમાં ઊભી છે?
ના ના… તો વાસણ છો માંજતી
કે’જો આ દીકરીયે તારાં સૌ સપનાઓ
રાત પડે નીંદરમાં આંજતી
સાચવજો..ભોળી છે..ચિંતાળુ..ભૂલકણી
પાડજો ના વાંકું કે ચૂકું...
તો, પપ્પા, હવે ફોન મૂકું ?
શું લીધું? સ્કુટરને? ભારે ઉતાવળા..
રામુ તો કે’તો તો ફ્રીજ!
કેવા છો જિદ્દી? ને હપ્તા ને વ્યાજ?
વળી ઘર આખ્ખું ઠાલવશે ખીજ
ઝાઝી તો વાતુંના ગાડાં ભરાયઃ
કહું હાઈકૂમાં... એટલે કે ટૂંકું…
તો, પપ્પા, હવે ફોન મૂકું ?

-મનહર ત્રિવેદી

યાદ - 'મરીઝ'

રહેશે મને આ મારી મુસીબતની દશા યાદ,
બીજા બધા તો ઠીક છે, આવ્યો ન ખુદા યાદ.
પ્રેમાળ છે દિલ એવું કે આવે છે બધાં યાદ,
દુઃખ-દર્દ છે એવાં કે તમે પણ ન રહ્યાં યાદ.
એ તો ન રહી શક્તે મહોબ્બતના વિના યાદ,
હો વિશ્વના વિસ્તારમાં એક સૂની જગા યાદ.
મુજ હાસ્યને દુનિયા ભલે દીવાનગી સમજે,
જ્યાં જઈને રડું એવી નથી કોઈ જગા યાદ.
મર્યાદા જરા બાંધો જુદાઈના સમયની,
નહિતર મને રહેશે ન મિલનનીય મજા યાદ.
માંગી મેં બીજી ચીજ, હતી એ જુદી વસ્તુ;
બાકી હો કબૂલ એવી હતી કંઈક દુઆ યાદ.
આ દર્દ મહોબ્બતનું જે હરગિઝ નથી મટતું,
ઉપરથી મજા એ કે મને એની દવા યાદ.
એકાંતમાં રહેવાનું ન કારણ કોઈ પૂછો,
છે એમ તો કંઈ કેટલી પ્રેમાળ સભા યાદ.
કિસ્મતમાં લખેલું છે જુદાઈમાં સળગવું,
ને એના મિલનની મને પ્રત્યેક જગા યાદ.
ઝાહિદ, મને રહેવા દે તબાહી ભર્યા ઘરમાં,
મસ્જિદથી વધારે અહીં આવે છે ખુદા યાદ.
હો મૌન જરૂરી તો પછી બન્ને બરાબર,
થોડાંક પ્રસંગ યાદ હો, યા આખી કથા યાદ.
ચાલો કે ગતિની જ મજા લઈએ કે અમને,
મંજિલ ન રહી યાદ, ન રસ્તો, ન દિશા યાદ.
મન દઈને 'મરીઝ' એ હવે કંઈ પણ નથી કહેતાં,
સૌ મારા ગુનાની મને આ રહેશે સજા યાદ.
-'મરીઝ'

રીંગટોન રાધાનો વાગે !

કાનજીના મોબાઈલમાં જ્યારે અચાનક
રીંગટોન રાધાનો વાગે...
જન્મો જનમની ઘેલી રાધાની પ્રિત
કાનજીની આંખોમાં જાગે...
રીંગટોન રાધાનો વાગે...
મોબાઈલના નેટવર્કમાં કેમે ના સંભળાતી
રાધાના રાસની તાલી;
મોબાઈલ પકડીને થાકેલા હાથને
રાધાનો હાથ લેવો ઝાલી...
આયખાની સાંજ પર ઊભેલો કાનજી
સપનાનો ટૉક ટાઈમ માંગે...
રીંગટોન રાધાનો વાગે...
s.m.s. મોકલેલો વાયા ઓધાજી
એના replyમાં રાધાના આંસુ;
રાધાના આંસુનો s.m.s. વાંચીને
કાનજીની આંખે ચોમાસું...
મોબાઈલની બૅટરીને ખાલીપો વળગે ત્યાં
વાંસળી વાગે છે એક રાગે...
રીંગટોન રાધાનો વાગે...
-અંકિત ત્રિવેદી

આ માણસ જાણે મોબાઈલ થઈ ગયો!

This one is sent to me by my dear friend Jvalit Baxi. Thanks Jvalit for this beautiful, funny & sarcastic poem about how humans have made themselves & their emotions, a commodity like the cell-phone.

આ માણસ જાણે મોબાઈલ થઈ ગયો!
જરૂર જેટલી જ લાગણીઓ
રિચાર્જ કરતો થઈ ગયો,
ખરે ટાણે જ ઝીરો બેલેન્સ
દેખાડતો થઈ ગયો,
આ માણસ જાણે મોબાઈલ થઈ ગયો!
સામે કોણ છે એ જોઈને સંબંધ
રિસીવ કરતો થઈ ગયો,
સ્વાર્થના ચશ્મા પહેરી મિત્રતાને
સ્વીચ ઓફ કરતો થઈ ગયો,
આ માણસ જાણે મોબાઈલ થઈ ગયો!
આજે રીટા તો કાલે ગીતા એમ
મોડેલ બદલતો થઈ ગયો,
મિસિસને છોડીને મિસને
કૉલ કરતો થઈ ગયો,
આ માણસ જાણે મોબાઈલ થઈ ગયો!
પડોશીનું ઊંચું મૉડેલ જોઈ જુઓને
જીવ બાળતો થઈ ગયો,
સાલું, થોડી રાહ જોઈ હોત તો!
એવું ઘરમાંય કહેતો થઈ ગયો,
આ માણસ જાણે મોબાઈલ થઈ ગયો!
હોય બરોડામાં અને છું સુરતમાં
એમ કહેતો એ થઈ ગયો,
આજે હચ અને કાલે રિલાયન્સ એમ
ફાયદો જોઈ મિત્રો બદલતો થઈ ગયો,
આ માણસ જાણે મોબાઈલ થઈ ગયો!
ઈનકમીંગ-આઉટગોઈંગ ફ્રી ના ચક્કરમાં
કુટુંબના જ કવરેજ બહાર એ થઈ ગયો,
હવે એનું શું થાય બોલો, એ તો
મૉડેલ ફોર ટુ ઝીરો થઈ ગયો,
આ માણસ જાણે મોબાઈલ થઈ ગયો!

Happy Friendship Day!

Specially, on this friendship day, to all my dear friends!

સુખ-દુઃખની વાતો બને, નહિ છાનું કંઈ કોઈની કને,
કોઈનું દિલ ના કોહવાય, મિત્રાચારી તહાં કહેવાય.

જાત-રંગથી જે જે ભેદ, તેથી નહિ કો કોને ખેદ,
જીવ એક ને જૂજવી કાય, મિત્રાચારી તહાં કહેવાય.

સ્વાર્થ ન બીજો પ્રીતિ વિના, પ્રીતિ વણ સહુ અનમના,
રાત દિવસ પ્રીતિ જમાય, મિત્રાચારી તહાં કહેવાય.

સુખમાં દૂર દુઃખમાં પાસ, એકબીજાની પૂરે આશ,
તન-મન-ધનથી મદદો થાય, મિત્રાચારી તહાં કહેવાય.

એકનું કર્યું સહુને ગમે, કો'ના ભમાવ્યા ના ભમે,
મિત્રનું ભૂંડુ ન સંખાય, મિત્રાચારી તહાં કહેવાય.

એક વિચારે થાયે કામ, મન વળગેલા આઠે જામ,
વાત જહાં ન ઉથાપાય, મિત્રાચારી તહાં કહેવાય.

લાલચમાં લપટાયે નહિ, જીવ જતે ના જુદા સહી,
આડી વેળાએ પ્રાણ અપાય, મિત્રાચારી તહાં કહેવાય.

ચડતા સહુ વાતે ભરપૂર, પડતાને ન મૂકે દૂર,
મિત્ર દેખી શમે લાય, મિત્રાચારી તહાં કહેવાય.

દુશ્મન દોડે ચારે પાસ, ના તોડે પ્રીતિનો પાશ,
પ્રેમરસેય નીતિ રખાય, મિત્રાચારી તહાં કહેવાય.
-નર્મદ